بهترین مرجع مسجد غدیر باباعلی مشهد

دُرُست بن ابی‌منصور واسطی، راوی امامی در قرن دوم قمری؛ وی از امام باقر(ع)، امام راستگو(ع) و امام کاظم(ع) داستان نموده است. برخی از اصحاب اجماع از وی ماجرا کرده‌اند. بیشتر احادیث منقول از او در مباحث مسجد غدیر بلوار معلم مشهد فقاهتی میباشد.

بعضی رجالیان نسبت واقفی به وی داده، البته وثاقتش را پذیرفته‌اند. اسم وی در ورقه ها کتاب ها اربعه شیعه آمده و کتابی از وی نقل مسجد غدیر فلاحی مشهد شد‌ه‌است.

اسم و کنیه
در سندها احادیث اسم وی دُرُست بن ابی‌منصور واسطی مذکور میباشد. نجاشی اسم اورا به طور صحیح بن ابی منصور محمد الواسطی تصویب نموده است[۱] بعضا از دانشمندان از این عبارت نجاشی اینگونه برداشت کرده‌اند که نامش «محمد» و لقبش «صحیح» بوده میباشد[۲] ولی در مقابل بعضی دیگر، محمد را اسم بابا وی دانسته‌اند.[۳] وی به منجر انتساب به شهر واسط به واسطی معروف میباشد.[۴] علامۀ حلی [۵] به اشتباه اسم پدرش مسجد بابا غدیر مشهد را منصور ضبط نموده است.[۶]

از سال میلاد و درگذشت او اطلاعی در مشت وجود ندارد. البته زیرا در شمار اصحاب امام درست گو(ع) و امام کاظم(ع) نام برده[۷] در قرن دوم می‌زیسته مسجد بابا قدرت مشهد میباشد.

وثاقت
برخی او‌را واقفی دانسته[۸] و در شمار ضعفاء بیان کرده‌اند.[۹] بههبانی در واقفی بودن صحیح شک وتردید کرده و قصه بزرگانی زیرا ابن ابی عمیر از اورا دالّ بر وثاقتش دانسته میباشد.[۱۰]

فقهای شیعه به احادیث منقول از او متکی بودن داشته و طبق آن فتوا داده‌اند.[۱۱]خویی نیز داستان علی بن حسین طاطری از وی و قرار به چنگ آوردن او در ورقه ها تعبیروتفسیر علی بن ابراهیم را برهان بر وثاقت او می‌شمارد.[۱۲]

سندها کتاب ها اربعه
اسم صحیح در سندها قریب به ۱۴۰ قصه از کتاب ها اربعه شیعه آمده میباشد.[۱۳] در دیگر کتاب ها روایی شیعه، برای مثال المحاسن برقی[۱۴] بصائر الدرجات صفّار قمی[۱۵] و امالی ابن بابویه[۱۶] روایاتی از او نقل شد‌ه‌است.

کردار
بهتر‌ترین و بارزترین ویژگی نبی(ص) بعد از آن اخلاقی وی بوده میباشد. قرآن دراین مورد میگوید که «تو بر اخلاقی گران قدر و گرانمایه توکل مسجد غدیر بلوار معلم مشهد داری».[۱۶۱]

در وصف کردار و صفات نبی(ص) گفته‌اند که اکثر وقت ها بی صدا بود و جز در توا‌ن نیاز حرف نمی‌اعلام کرد. هیچ وقت تک تک دهن را نمی‌گشود، بیشتر تبسم داشت و هیچ‌گاه به صدای بلند نمی‌خندید، زیرا به کسی می‌خواست مسجد غدیر فلاحی مشهد روی نماید

، با مجموع بدن خود برمی‌گشت. به پاکیزگی و خوشبویی بسیار عشق‌مند بود، چندان‌که زیرا از جایی گذر میکرد، رهگذران بعد از وی، از تاثیر بوی خوش، حضورش را درمی‌یافتند. در کمال آسانی می‌زیست، بر زمین می‌گرد هم آیی و بر زمین غذا مسجد بابا غدیر مشهد میخورد

و هیچوقت تکبر نداشت. هیچ‌گاه تا حد سیری طعام نمیخورد و در اکثری مفاد، به‌ویژه آن گاه که نو به مدینه درآمده بود، گرسنگی را پذیرا بود. با اینهمه، زیرا راهبان نمی‌زیست و خویش می‌فرمود که از نعمت‌های عالم به حد، سود گرفته، مسجد بابا قدرت مشهد هم روزه داشته

و هم عبادت نموده است. کردار وی با مسلمان‌ها و حتی با متدینان به دیگر ادیان، روشی بر اساس شفقت و بزرگواری و سپری شد و بخشندگی بود. سیرت و معاش وی چنان مطبوعِ دلِ مسلمان‌ها بود که تا جزئی‌ترین کناره‌های آن را سینه‌به‌سینه نقل می‌کردند و آن را امروز هم سر مشق معاش و آئین خویش قرار میدهند.[۱۶۲]

تواضعش چنان بود که مانند بندگان طعام میخورد وبر زمین می‌گردهمایی و به تعبیر و تفسیر امام درست گو(ع) از وقتی که مبعوث گردیده به دلیل تواضع برای پروردگار هیچگاه چنانچه توکل داده بود خوراک نخورد.[۱۶۳] امام علی(ع) در تعریف سیمای رسول(ص) میفرماید: «کسی که فارغ از شناخت قبل اورا می‌روئت کرد هیبتش اورا فرامی‌گرفت. کسی که با وی معاشرت می کرد و با وی آشنا میشد دوستدار وی میگردید».[۱۶۴] «نبی نگاهش را دربین یارانش تقسیم می کرد و به کسی که به‌اندازه هم اندازه حیث می‌افکند.»[۱۶۵] «هیچ وقت نبی پروردگار با کسی دست نداد(مصافحه نکرد) که دستش را از دست وی بردارد جز آنکه آن طرف آغاز دستش را بکشد.»[۱۶۶]

رسول(ص) با هر کسی به‌اندازه گنجایش و عقلش رای زنی می کرد.[۱۶۷] عفو وی به هر که که ظلمی نسبت به وی مرتکب گردیده بود نزد کلیه آوازه داشت،[۱۶۸] به گونه ای که حتی وحشی (قتل کننده حمزه عموی خویش را) و ابوسفیان معاند دیرینه اسلام را نیز داد. فرستاده(ص) بعد از اسلام آوردن وحشی و گزارش وی درباره کیفیت کشتن حمزه وی رابخشید و به وی فرمود: «غَیّبْ وجهَک عنی» خودت را از نظرم بدور بدار (در جلو چشمانم ظواهر مشو)[۱۶۹] مطهری(۱۳۵۸ش) اسلام پژوه شیعه بر این اعتقاد میباشد که خواسته برای مثال «بُعِثْتُ لِاتَمِّمَ مَشغلِمَ الْاخْلاقِ‏ این میباشد که اینجانب مبعوث شدم که اخلاقی را کامل شدن کنم که در آن روح مکرمت می باشد؛ یعنی خلق و خوی بزرگواری، خلق آقایی (البته خیر آقایی به معنای آن سیادتی که بر دیگری مسلط بشوم)، بلکه آقایی‌ای که روح اینجانب آقا باشد و از پستی، دِنائت، لاف، غایب بودن، از آحاد صفات رذیله احتراز داشته باشد، خودش را رفیعتر و فراتر از اینها بداند.[۱۷۰] بنابر روایتی که صدوق در علل الشرایع از امام درستگو(ع) نقل کرده زمانی یوسف نبی از زلیخا پرسید چرا به اینجانب دل بسته بودی اظهار‌کرد به خیال و خاطر زبیایی‌ات؛ یوسف به وی اعلام کرد تو در صورتی فرستاده آخرالزمان که نامش محمد میباشد را مشاهده کنی چه خواهی خاطرنشان کرد وی زیباتر و خوش‌خُلق‌خیس و بخشنده‌خیس از اینجانب میباشد. [۱۷۱]

مسائلُ لأبی محمد الحسن
حمیری همینطور کتابی با تیتر مسائلُ أبی محمدالحسن علی ید محمد بن عثمان العَمری تألیف کرده که نقل قولهایی از آن در اثر ها مختلف امامیه ما‌نده مسجد غدیر بلوار معلم مشهد میباشد.[۲۸]

براساس این نقل قولها، به لحاظ می رسد که نصیب اعظم این کتاب، سوال‌های شرعی از امام عسکری(ع) بوده که حمیری آن ها را از روش محمد بن عثمان عَمْری دومی نایب خاص، به امام می‌رسانده و جواب‌هایی نیز از روش عمری می‌گرفته مسجد غدیر فلاحی مشهد میباشد.[۲۹]

الدلائل
عبدالله بن جعفر حمیری اثراتی نیز در قضیه امامت تألیف نموده است. او کتاب مهمی با اسم الدلائل داشته میباشد[۳۰] که تا قرن هفتم جان دار بوده و بهاءالدین اربلی[۳۱] و ابن طاووس[۳۲] قسمت‌هایی از آن را نقل کرده‌اند. ابن طاووس ورژن‌ای از این کتاب را، به خط احمد بن حسین ابن غضائری، در مشت داشته مسجد بابا غدیر مشهد میباشد.[۳۳]

کتاب الغیبه
برای مثال اثرها حمیری درباره غایب بودن، کتاب الغیبة میباشد. همینطور او تألیف دیگری دراین مورد داشته که نجاشی[۳۴] هم از آن با اسم الغیبة و الحیرة خاطر کرده و احتمالا به عبارتی میباشد که طوسی، به گزارش ابوجعفر محمدبن جعفر ابن بُطّه قمی، اسم آن را الفترةُ والحیرة بیان مسجد بابا قدرت مشهد نموده است.[۳۵]

ابن ابی زینب،[۳۶] ابن بابویه[۳۷] و روحانی طوسی در کتاب الغیبة[۳۸] احادیث فراوانی درباره غایب بودن از حمیری نقل کرده‌اند که برگرفته از اثر ها او در‌این باب میباشد.

روضه خوان صدوق در کتاب التوحید[۳۹] روایاتی به گزارش مشایخ خویش از حمیری آورده که احتمالا از کتاب العظمة و التوحید یا این که کتاب التوحید و البداء و الارادة و الاستطاعة و المعرفة[۴۰] میباشد که روضه خوان طوسی[۴۱] از کتاب اخیر با تیتر التوحید و الاستطاعة و الافاعیل و البداء خاطر نموده است.

قرب الاسناد
فقط کتاب جانور از حمیری، قُرب الاِسناد میباشد. نجاشی[۴۲] از سه کتاب حمیری با اسم‌های قرب الاسناد الی الرضا ، قرب الاسناد الی ابی جعفر بن الرضا، و قرب الاسناد الی مالک الامر حافظه کرده، ولی روضه خوان طوسی[۴۳] صرفا از قرب الاسناد ذکر شده میباشد.

قرب الاسناد به اثراتی اطلاق می گردد که در آن، محدّث، روایات را با کوتاه‌ترین نحوه تا معصوم قصه نماید. حمیری در تألیف این کتاب از متن‌ها سابق‌خیس نیز سود کرده[۴۴] که از مهم ترین آن ها، کتاب المسائل علی بن جعفر عُریضی میباشد که حمیری قسمت اعظم آن را در کتاب خویش آورده میباشد.[۴۵]

ابن ادریس حلّی[۴۶] روایاتی از قرب الاسناد حمیری نقل کرده، البته به غلط این کتاب را به فرزند او، محمد نسبت داده میباشد. منشأ این اشتباه ظاهرا آن میباشد که سلسله گواهی آغازین کتاب به فرزند حمیری منتهی می شود.[۴۷]

شاهد اصلی بر صدق انتساب قرب الاسناد به عبدالله بن جعفر حمیری آن میباشد که ابن‌ادریس حلی،[۴۸] در نقل پیمان از این کتاب، حدیثی را مستقیم از محمد بن حسین بن ابی الخطاب (متوفی ۲۶۲ق) آورده که طبقه حدیثی آن صرفا با طبقه مشایخ عبداللّه بن جعفر انطباق داراست.

پانویس
سید کباری، منطقههای علمیه شیعه در گستره عالم، ص۲۵۶
نجاشی، رجال نجاشی،چاپ موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق،ص۲۱۹.
نجاشی، چاپ موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق، ص۳۵۴ ـ ۳۵۵.
طوسی، رجال،چاپ جواد قیومی اصفهانی، قم، ۱۴۱۵ق، ص۴۲۴.
نجاشی، رجال النجاشی، چاپ موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق،ص۳۸، ۵۹، ۱۶۸، ۳۰۲، ۴۳۰.
نجاشی، رجال النجاشی، چاپ موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق،ص۵۵، ۱۳۷.
حمیری،قرب الاسناد، قم، ۱۴۱۳ق، ص۳۷۹.
نجاشی، رجال النجاشی، چاپ موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق،ص۱۶۸.
خویی، معجم رجال الحدیث، ۱۴۱۰ق، ج۳، ص۲۶۳.
طوسی، الامالی، قم، ۱۴۱۴ق،ص۹، ۲۲، ۲۰۳.
طوسی، الامالی، قم، ۱۴۱۴ق،ص۱۳، ۳۸، ۲۰۱.
طوسی، الامالی، قم، ۱۴۱۴ق،ص۸۶، ۲۳۸، ۶۹۷.
نجاشی، رجال النجاشی، چاپ موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق،ص۱۷۶، ۲۷۴.
نجاشی، رجال النجاشی، چاپ موسی شبیری زنجانی، قم، ۱۴۰۷ق،ص۴۳۰.

رابطه با اهل بیت
بنابر احادیث جان دار، کمیت به‌تیتر شاعری که در حین بنی‌امیه به حمد فامیل فرستاده می‌پرداخت، موردتوجه امام سجاد، امام باقر و امام راست گو بود و روایاتی بر طبق دعای آن ها برای وی نقل مسجد غدیر بلوار معلم مشهد شد‌ه‌است.[۱۲]

همینطور بیان شده کمیت هدایای دنیوی را که به‌خیال و خاطر سرایش اشعارش در مدح اهل‌بیت(ع) بود نمی‌عهده دار شد و گاه پیراهنی از امام سجاد یا این که امام باقر درخواست می کرد تا بدان تبرک مسجد غدیر فلاحی مشهد جوید.[۱۳]

قصائد هاشمیات
نوشته‌ی‌علمیٔ مهم: قصائد هاشمیات
قصائد هاشمیات که کمیت بن زید اسدی آن را در مسافت ۱۵ تا ۲۰ سال بعد از رخداد عاشورا سروده، از مهم ترین اثر ها وی شمرده گردیده است.[۱۴] این اشعار در هشت قصیده سروده گردیده و درباره فضیلت ها بنی‌هاشم و قوم و قبیله رسول اسلام، اتفاق غدیر خم، غصب خلافت و حقانیت علی(ع)‌،‌ شهیدشدن امام حسین(ع)، حکومت حاکمان ظالم،‌ فجایع بنی‌امیه،‌ قتل زید بن علی و مصائب هاشمیان مسجد بابا غدیر مشهد میباشد.[۱۵]

با این حالا، بیان شده کمیت برای نجات جان خویش قصیده‌ای در مدح بنی‌امیه سروده و دراین‌باره از امام باقر(ع) اذن گرفته میباشد.[۱۶]

مثال‌ای از هاشمیات کمیت درباره مسجد بابا قدرت مشهد امام حسین(ع) و عاشورا
وَ مِنْ أکْبَرِ الأحداثِ کانَتْ مُصیبَهً
عَلَیْنا قتیلُ الَأدعیاءِ المُلَحَّبُ
قتیلٌ بِجَنْبِ الطَّفِّ مِنْ آلِ هاشمٍ
فیالک لحماً لَیْسَ عَنْه مُذَبِّبُ
و مُنْعَفِر الخَدَّیْنِ مِنْ آل هاشم
أَلا حَبَّذَا ذاكَ الجبینُ المترَّبُ[۱۷]

ترجمه فارسی:

و از مطرح ترین حادثه ها که مصیبتی والا بر ما بود
[شهیدشدن] آن شهید پاره‌پاره به‌دست زنازادگان میباشد.
کشته‌ای از قوم هاشم برکناره کشور طفّ
شگفتا از آن تن پاره‌پاره که هیچ مدافعی برای آن وجود ندارد.
و آن سیرتکامل‌های آلوده و کثیف به خاک از آل‌هاشم
هان چه پسندیده پیشانی کثیف به خاکی میباشد.[۱۸]

پانویس
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۵.
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۵.
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۳۰.
عبدالعظیم‌زاده، «هاشمیات»، ص۱۳۱.
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۵.
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۲۸.
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۲۸.
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۳۰.
مرزبانى، خبر ها شعراء الشیعه، ۱۴۱۳ق، ص۷۱ و ۱۷۸.
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۳۰.
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ۱۹۹۴م، ج۱۷، ص۳۰.

معاش‌طومار
محمدهادی امینی در سال ۱۳۱۴ش (۱۳۵۵ق) در تبریز به‌جهان آمد. پدرش عبدالحسین امینی تالیف کننده کتاب الغدیر بود. وی در زمانه نوجوانی به‌یاروهمدم خانواده‌اش به نجف رفت. امینی از معاودین بود و در سال ۱۳۵۰ش به جمهوری اسلامی ایران برگشت و در طهران سکونت کرد. مرتضی امینی نجفی از فرزندانش در سال ۱۳۶۰ش در طهران از سوی سازمان مجاهدین خلق و خوی کشور ایران مسجد غدیر بلوار معلم مشهد ترور شد.[۱]

وفات
امینی در ۲۵ آبان سال ۱۳۷۹ش موازی با ۱۸ شعبان سال ۱۴۲۱ق در طهران درگذشت و در آرامستان گلشن فردوس قم دفن مسجد غدیر فلاحی مشهد شد.[۲]

شغل‌های علمی و مطبوعاتی
تحصیلات حوزوی امینی در حوزه علمیه نجف سپری شد. سید محسن طباطبائی حکیم، محمدعلی غروی اردوبادی، آقابزرگ تهرانی، سیدعلی فانی، سیدحسین حمامی، محمدتقی جعفری و پدرش علامه امینی از استادان وی بودند.[۳] او اجازاتی از سید محسن طباطبائی حکیم، سید ابوالقاسم خویی و محمدهادی میلانی مسجد بابا غدیر مشهد داشت.[۴]

امینی در دانش گاه معهد الدراسات الاسلامیه بغداد ادامه علم آموزی اعطا کرد و در خبرنامه‌ها و مجلات بغداد به کتابت مقاله ها روی آورد. او بعد از رجوع و برگشت به نجف، مقاله‌ها زیادی در مجله‌های التوحید، العدل و روزنامه العرفان لبنان نوشت و هم‌زمان رییس هیئت تحریریه مجله القدوة شوید. وی در سال ۱۳۵۷ش به ترکیه مهاجرت کرد و گواهی دکترای ادبیات عرب را از دانش گاه آنکارا مسجد بابا قدرت مشهد اخذ کرد.[۵]

محمدهادی امینی در برپایی کنگره هزاره روحانی طوسی با آقابزرگ تهرانی همیاری داشت و محور آن را شالوده‌ریزی کردند.[۶]

استیناف و تألیف کتاب ها
رسیدگی و تألیف بیش تر از هفتاد کتاب به گویش‌های فارسی و عربی از سایر کار‌های علمی محمدهادی امینی به‌شمار می‌رود.[۷] بیشتر پژوهش ها و تألیفاتش درباره تراجم‌نگاری، فضیلت ها و مناقب اهل‌بیت(ع) و اثر ها ادبی میباشد. بعضی از اثراتی که امینی در اواخر قدمت نگاشته، چاپ نشده میباشد.[۸] او دارنده کتابخانه‌ای بلندمرتبه بود و بعد از تأسیس کتابخانه امام امیرالمؤمنین(ع) در نجف، حدود ۱۰۰۰ جلد کتاب بدین کتابخانه اهدا کرد.[۹]

بعضی اثرها
از مشهورترین اثر ها وی به گویش عربی می‌اقتدار کتاب‌های اصحاب الامام امیرالمؤمین و الرواة عنه، معجم رجال الفکر والادب فی النجف ضمن ألف عام، اعلام نهج‌البلاغه، عید الغدیر فی پیمان الفاطمیین و دیوان سید علی‌خان مدنی را اسم پیروزی.[۱۰] عترت در قرآن، منافقین در قرآن، یاران استوار امام حسین علیه‌السلام و درس‌هایی از مدرسه ولایت از اثرها محمدهادی امینی به لهجه فارسی میباشد.[۱۱]

همینطور کتاب‌های خصائص الائمه(ع)، خصائص امیرالمؤمنین(ع)، الدرة الباهرة، نظم درر السمطین، الکنی و الالقاب و السقیفه و فدک برای مثال اثراتی میباشد که امینی آن ها را تصحیح و تفحص نموده است.[۱۲]

پانویس
حجت‌الاسلام پزشک محمدهادی امینی نجفی، اینترنت‌وبسایت قانونی علامه روضه خوان عبدالحسین امینی نجفی.
خانواده علامه امینی، کتابخانه امام امیرالمؤمنین علیه‌السلام.
نقیبی، سیری در کتابشناختی نهج‌البلاغه، ۱۳۸۱ش، ص۱۴۶.
حجت‌الاسلام پزشک معالج محمدهادی امینی نجفی، اینترنت‌وبسایت قانونی علامه روضه خوان عبدالحسین امینی نجفی.
حجت‌الاسلام دکتر معالج محمدهادی امینی نجفی، اینترنت‌وب سایت قانونی علامه روحانی عبدالحسین امینی نجفی.
معاش‌طومار و سرویس ها علمی و فرهنگی آقابزرگ تهرانی، ۱۳۸۷ش، ص۱۵۸.
خانواده علامه امینی، کتابخانه امام امیرالمؤمنین علیه‌السلام.
نقیبی، سیری در کتابشناختی نهج‌البلاغه، ۱۳۸۱ش، ص۱۴۶و۱۴۷.

پراکندگی شیعه ها
در ایالات متحده عربی شیعه ها اثنی‌عشری، اسماعیلی و زیدی سکونت دارا هستند. داده های عددی دقیقی از تعداد شیعه ها در چنگ وجود ندارد. منابع گوناگون تعداد شیعه‌ها را در‌این سرزمین حدود دو میلیون نفر بیان کرده‌اند که در بین ۱۰ تا ۱۵ درصد از جمعیت ایالات متحده عربی را تشکیل مسجد غدیر بلوار معلم مشهد می دهند.[۹]

تا قبل از به اقتدار وصال سعودی‌ها، شرکت های اساسی فقهی شیعه ها به عنوان مثال مساجد و حسینیه‌ها همچنان زنده و فعال بودند و شیعه ها تا آن مجال، آشکارا مراسم عبادی خویش را برگزار می‌کردند و در ناحیههای علمیه محلی، به آموزش علم ها شرعی می‌پرداختند. این پویایی تا دهه ۴۰ قرن بیست میلادی، به‌اندازه‌ای بود که قَطیف را نجف خرد می‌خواندند.[۱۰] این عمل‌ها در حکومت آل سعود، با محدودیت‌هایی یار مسجد غدیر فلاحی مشهد بوده میباشد.[۱۱]

شیعه ها اثنی‌عشری عمدتاً در استان‌های شرقی و مدینه و شیعه ها زیدی و اسماعیلی در جنوب ایالات متحده عربی و در بخش ها مرزی با یمن سکونت دارا مسجد بابا غدیر مشهد هستند.

شیعه ها اثنی‌عشری
نوشته‌ی علمی‌های اساسی: احساء، قطیف، مدینه، و نخاوله
اکثر شیعه ها ایالات متحده عربی اثنی عشری میباشند و بیشتر آن ها در حیطه شرقی بویژه استان‌های احساء و قطیف حضور دارا هستند. در دیگر بخش ها مانند دمام و مدینه نیز شیعه ها حضور مسجد بابا قدرت مشهد دارا‌هستند.

استان احساء:استان احساء حجم متعددی داراست و پهنه آن تا مرز قطر ادامه داراست. بافت کلی ساکنان این حیطه شیعی میباشد و عمر آن به اولِ قرن اولیه ه‍.ق بر می گردد. در حین حکمرانی سلسله آل بویه، دیگر عموم این حوزه‌ نیز به مذهب تشیع گرویدند. در آن مجال این حیطه جزء خاک ایالات متحده عربی نبوده میباشد. در قرن قبلی و بعداز این که وهابیت، این حیطه را در مجموع اشغال کرد، این ناحیه ضمیمه ایالات متحده عربی سعودی شد. در هفوف، مبرز و بخش اعظمی از روستاهای این حوزه‌ شیعه ها سکونت دارا‌هستند.
استان قطیف:در‌این استان یکسری شهر شیعه‌نشین وجود داراست که عبارتند از:
شهر قطیف: این شهر راس استان قطیف میباشد و بیشتر جمعیت آن را شیعه ها تشکیل میدهند. تشیع در‌این شهر از دیرباز وجود داشته میباشد. حسن صفار امام آدینه شهر قطیف، این نظر را دارد بیش تر از نود درصد از ساکنان شهر قطیف را شیعه‌ها تشکیل داده‌اند. [۱۲] ابن بطوطه می‌نویسد:«قطیف شهر بزرگی میباشد که بیشتر ساکنان آن از شیعه ها میباشد وآنان شیعه بودن خویش را با بیان اشهد ان علیا البته الله و حی علی نه العمل اعلام می‌نمایند.» درین شهر طوایف شیعی متعددی معاش‌ می‌نمایند. مهم ترین خویشان‌های شیعی درین شهر عبارتند از: ابوذیب، بحارنه، حبشی، آل خنیزی، صفار، عمران، آل عبدالجبار.
سیهات:سیهات یکی‌از مهم ترین شهرهای حوزه‌ به شمار می‌رود. کلیه ساکنان این شهر شیعه و بیشتر خانواده‌های سیهات از اعراب اصیل و قبایل خوالد، عجمان، هواجر و سبیلاع میباشند. در‌این شهر چند حسینیه نیز می باشد. حسینیه الحسین،حسینیه السالم، الکبیش، شاخور، حسینیه الخلیفه، حسینیه الراشد، حسینه السیهاتی، حسینیه المطوع، حسینیه الناصر و شهاب مهمترین حسینیه‌های این حیطه می‌باشند.
صفوی: صفوی شهری تاریخی و کهن در کنار قلعه جاوان میباشد که پر از اثرها باستانی میباشد. این شهر در شمال قطیف و با مسافت‌اندکی از بندر رأس تنوره(سکوی نفتی پر اسم و رسم) قرار گرفته میباشد. همه ساکنان این شهر شیعه‌اند.
تاروت: تاروت جزیره‌ای میباشد مشهور که گنجینه‌های باارزشی از اثرها باستانی در آن قرار دارد. اکثر ساکنان این جزیره و روستاهای آن شیعه می‌باشند.
عوامیه: عوامیه شهری میباشد در شمال قطیف که بر خرابه‌های شهر زاره تاسیس شده است. این حوزه‌ در پیشین راس حیطه به شمار می رفت. قرامطه زاره را ویران کرده آن را به حریق کشیدند. آحاد ساکنان این حوزه‌ شیعه می‌باشند. عموم آن در پیکار و شجاعت زبانزد بوده و مدام به تنهایی در قبال یورش‌های حکومت سعودی مقاومت کرده‌اند. اکثر طوایف این شهر از قبایل نجد میباشند که بدین ناحیه هجرت کرده‌اند وبا این مسافرت شیعه گردیده‌اند. برخی از طوایف اصلی بومی درین حوزه‌ عبارتند از: آل نمر، آل زاهر، آل ابی المکارم و آل فرج
آجام: آجام در قبلی خیر چندان به دور، خارج از محدوده قطیف قرار داشت و بیشتر با صحرا و بادیه‌نشنیان در باب بود. با این‌که همگی همسایه آن شیعه و بافرهنگ می‌باشند البته به سبب ساز رابطه با صحرا و طوایف بادیه‌نشین شیعه ها این حوزه‌ را بدو الشیعه نامیده‌اند. اکثر ساکنان آجام اهل سه طایفه آل ناصر، آل مرزوق و آل سنان می باشند. این طوایف قحطانی الاصل میباشند و از قرن‌ها قبل از شمال یمن بدین حوزه‌ سفر کرده‌اند.
دیگر شهرهای شیعه‌نشین استان قطیف عبارتند از: قدیح،ام خزینه، حبش، جارودیه، خویلدیه، توبی، حله محیش، ملاحه، شویکه، بحاری، عنک

آیا پهپادهای کشور‌ایران به هدف ها اصابت کردند؟
به نقل از منابع خبری، بعضا از کشورها همانند ایالات متحده، انگلیس[۸] و اردن[۹] در رهگیری پهپادهای اهل ایران به اسرائیل امداد کرده‌اند؛ با این اکنون بر پایه ی گزارش‌ها یکسری موشک به مقر‌های هوایی رامون و نواتیم در فلسطین اشغالی اصابت نموده است.[۱۰] به گفته مقامات اهل ایران پهپادهایی که وارد عملیات شدند ۱۰۰ درصد به هدف ها خویش دست یافتند چراکه هیچ کدام از آن ها برای انهدام نرفته بود و تنها برای درگیرکردن سامانه‌های دفاعی اسرائیل به پرواز درآمده بودند تا با درگیرکردن سامانه‌های دفاعی، موشک‌ها به هدف ها مسجد غدیر بلوار معلم مشهد اصابت نماید.[۱۱]

چرا کشور‌ایران به اسرائیل حمله کرد؟

حمله اسرائیل به دفتر نمایندگی کشور ایران در دمشق (۱ آوریل ۲۰۲۴) که سبب ساز به حمله کشور ایران به اسرائیل شد.
عملیات وعده درستگو، در عکس العمل به حمله اسرائیل در ۱۳ فروددین ماه سال ۱۴۰۳ش (۱ آوریل سال ۲۰۲۴) به کنسول‌گری کشور‌ایران در دمشق اعمال گرفت.[۱۲] مدیریت ستاد نیروهای دارای اسلحه کشور‌ایران، به صراحت استدلال این عملیات را عبور اسرائیل از خط قرمزهای کشور ایران و حمله به کنسول‌گری جمهوری اسلامی ایران در دمشق تیتر مسجد غدیر فلاحی مشهد کرد.

[۱۳] در حمله اسرائیل به ساختمان کنسولی کشور ایران هفت بدن از اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به عنوان مثال محمدرضا زاهدی، از فرماندهان ارشد نیروی قدس، به شهیدشدن رسیدند.[۱۴] نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل متحد، عملیات نظامی کشور‌ایران را بر طبق سد ۵۱ منشور سازمان ملل متحد[یادداشت ۱] و پشتیبانی مشروع دانست.[۱۵] نقل شده حمله کشور ایران به اسرائیل، بعداز ناامیدی از پیگیری از خط مش دیپلماتیک و از روش شورای امنیت سازمان ملل برای محکوم کردن حمله به سفارت کشور‌ایران در دمشق و دوری از تکرار مسجد بابا غدیر مشهد آن بود.[۱۶]

نامگذاری عملیات به وعده راست گو
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در بیانیه‌ای عملیات علیه اسرائیل را وعده درست گو نامیده و آن را بخشی از تنبیه اسرائیل خواند که با مصوبه شورای بهتر امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران و پایین لحاظ ستادکل نیروهای دارای سلاح این میهن ایفا پذیرفته میباشد.[۱۷] همینطور از ملازمت ارتش و تامین وزارت مدد جمهوری اسلامی در‌این عملیات خبر اعطا کرد.[۱۸] پیشتر آیت‌الله خامنه‌ای، رهبر ایران، از تنبیه رژیم اسرائیل[۱۹] و جواب منصرف‌کننده به آن[۲۰] صحبت گفته بود. طبق آنچه که در مقر khamenei.ir منتشر گردیده‌است؛ آیت‌الله خامنه‌ای در نشست‌ای پیش از شروع عملیات وعده راستگو، بیت شعری ر ا مسجد بابا قدرت مشهد خوانده بود:

تو‌را میباشد اعجاز در کف زِ ساحران مهراس
عصا بیفکن و از بیم اژدها مگریز
این بیت، آگاه غزلی میباشد که وی درباره تقابل موسی با ساحران سروده میباشد.[۲۱] آن را نوعی تلمیح (صنعت شعری) به آیه‌ها ۶۸ و ۶۹ سوره طه و آیه ۳۱ سوره قصص میدانند. این نشانه‌ها به نزاع موسی با فرعونیان و غلبه بر آن ها با اعجاز الهی اشاره داراست.[۲۲]

برخورد‌ها

تجمع مردمی در همدان در پناه از عملیات وعده درست گو (۲۷ فروددین ماه ۱۴۰۳ش)[۲۳]
به طور همزمان با عملیات وعده راستگو، مجموعه‌هایی از عموم در شهرهای متفاوت جمهوری اسلامی ایران همانند طهران، اصفهان و کرمان[۲۴] و نیز در لبنان،[۲۵] عراق[۲۶] به خیابان‌ها آمدند و به شعف پرداختند. همینطور در روز ۲۶ فروددین ماه در شهرهای کشور‌ایران[۲۷] و در بعضی کشورهای دیگر[۲۸] نیز تجمعات خودجوشی در پناه از این مبادرت شکل گرفت. همینطور هشتک تنبیه متجاوز و یوم الانتقام در بعضا از کانال‌های اجتماعی ترند شد.[مستلزم منبع]

علما و شخصیت‌های مذهبی و سیاسی مختلفی به‌این عملیات برخورد آرم دادند مثلا آیت‌الله مکارم شیرازی از مراجع تبعیت شیعه، آن را مایه خشنودی و سرافرا‌زی مسلمانها خواند.[۲۹] آیت‌الله نوری همدانی نیز در پیامی این عملیات را بجا و گزینه حفاظت دانست.[۳۰] همینطور آیت‌الله جوادی آملی این عملیات را فتح قریب و فتح مبین دانستند.[۳۱] رضا رمضانی دبیرکل مجمع جهانی اهل‌بیت نیز به‌این عملیات برخورد نشانه اعطا کرد و آن را ناکامی بزرگی برای رژیم صهیونیستی بررسی کرد.[۳۲] همینطور در کاغذ منتسب به احمد بن ستایش الخلیلی مفتی اعظم پادشاهی عمان در کانال اجتماعی ایکس، این مبادرت جمهوری اسلامی ایران حقیقتا خرسند‌کننده تعریف شد.[۳۳]

ایالات متحده و بعضا کشورهای اروپایی همانند انگلیس و آلمان در دفاع از اسرائیل، عملیات وعده راست گو را محکوم کردند.[۳۴] دبیر سازمان ملل، روسیه و چین و برخی کشورهای عربی نیز، کشور ایران و اسرائیل را به خویشتنداری دعوت کردند.[۳۵]

نگاهی به تاریخ سیاسی بعدازظهر ایلخانان
هلاکوخان مغول به دستور خان والا مغول منگو قاآن در سال ۶۵۱ به کشور ایران لشکر کشید. از هدف ها یورش هلاکو به کشور ایران، از فی مابین بردن قلعه‌های اسماعیلیه و خلافت عباسی بود. اسماعیلیان در سال ۶۵۴ کاملا از ایلخانان ناکامی خوردند. هلاکو در سال ۶۵۶ با تصرف بغداد خلافت عباسی را از در بین برداشت و واپسین خلیفه عباسی را به قتل رساند.[۱] با اینکه مغولان نصیب‌های متعددی از شام را به تصرف در آوردند و دمشق را در سال ۶۵۷ تصرف کردند، از دست‌یابی به سواحل مدیترانه گشوده ماندند و در مسیر فتوحات خویش به سوی مصر، با حکومت ممالیک روبرو شدند و در سال ۶۵۸ هجری در جنگ عین جالوت از ممالیک مصر باخت خوردند.[۲] از آن پس تا مقطع‌ها نبرد با ممالیک برای دست‌یابی به مصر بخشی از نرم‌افزار نظامی ایلخانان را تشکیل می‌اعطا مسجد غدیر بلوار معلم مشهد کرد.

گاه‌شمار حکومت‌های جمهوری اسلامی ایران بعد از اسلام
...
نبو
هلاکو از سوی خان مغول فرمانده تمام متصرفات غربی امپراتوری مغولان شد و کنیه ایلخان گرفت و از آن پس حکومت کشور ایران و عراق و نصیب‌هایی از شام و آسیای صغیر در بین فرزندان هلاکو ارثی شد. ایلخانان بعد از مدتی رابطه خویش را با خان تعالی مغول گسستند و به استقلال در کشور‌ایران حکومت مسجد غدیر فلاحی مشهد کردند.

اول سلاطین ایلخان، مسلمان نبودند. در‌این زمان ادیان غیر از اسلام به خصوص آیین بودایی آزادی یافتند. بعضی سلاطین ایلخان از آیین بودایی پناه کردند و معابد بودایی در کشور ایران ساخته شد.[۳] دو‌مین جانشین هلاکو احمد تکودار که از سال ۶۸۳ تا ۶۹۰ حکومت کرد اول ایلخانی بود که مسلمان شد[۴] ولی جانشینان وی مسلمان نبودند تا اینکه غازان‌خان در سال ۶۹۴ به سلطنت رسید و اعلام مسلمانی کرد و معابد بودایی و کلیساها را تخریب کرد و از آن پس دست اندرکاران حکومت ایلخانان مسلمان شدند. غازان خان به واسطه دانایی و اصلاحاتی که ایفا اعطا کرد مشهورترین ایلخان مغول میباشد. وی به اصلاح ضوابط و اصلاحات اقتصادی دست زد و به آبادانی و ایجاد کرد بناهای عام المنفعه مسجد بابا غدیر مشهد پرداخت.[۵]

حکومت ایلخانان با مرگ ابوسعید بهادر خان در سال ۷۳۶ به دست حکام محلی و فرماندهان نظامی زمین خورد و به قسمت‌های متفاوت تجزیه مسجد بابا قدرت مشهد شد.

اسم ائمه و عبارت علی اما الله بر سکه زمانه اولجایتو شاه شیعه ایلخانی
همیاری شیعه ها با هلاکو در انقراض خلافت عباسی
گزارش‌هایی که در منابع تاریخی به خصوص منابع اهل سنت وجود دارااست بر کمک شیعه‌ها به هلاکو در جهت انقراض خلافت عباسی تأکید کرده‌اند. مطابق این گزارش‌ها، خواجه نصیر الدین طوسی متکلم گران قدر شیعه که مدتی را در سرویس هلاکو به راز موفقیت و نیز ابن علقمی وزیر شیعه مذهب واپسین خلیفه عباسی از کارداران انتخاب کننده در حمله هلاکو به بغداد و انقراض خلافت عباسی و یا این که دستکم، موافق با این اتفاق بودند.

مبتنی بر این گزارش‌ها، خواجه نصیر الدین طوسی که بعد از تصرف قلاع اسماعیلیه در سرویس هلاکو در آمد، اورا برای انقراض خلافت عباسی تشویق کرد. از سوی دیگر ابن علقمی که وزیر مستعصم واپسین خلیفه عباسی بود، با هلاکو خان مکاتبه داشت و حتی بنابر برخی گزارش‌ها با مرخص کردن بخشی از سپاه خلیفه، اورا در مقابل هلاکو تضعیف کرد[۶] و از سوی دیگر خلیفه را تشویق کرد که به تسلیم مغولان در آید.[۷] علت ابن علقمی را، بدرفتاری پسر خلیفه با شیعه‌ها دانسته‌اند که در اتفاق‌ای به قتل و غارت شیعه ها کرخ دست یازید و ابن علقمی که از خلیفه شدن وی بعداز مستعصم بیم داشت، با هلاکو برای هلاکت خلافت عباسی همیاری کرد.[۸]

میرزاحسین خلیلی تهرانی (۱۲۳۰ق ـ ۱۳۲۶ق) عالم و مرجع پیروی شیعه در قرن سیزدهم هجری قمری و قرن چهاردهم هجری قمری و از رهبران روضه خوان حمایت کننده نهضت مشروطه بود. میرزا حسین در نجف در درس فقهایی مانند مالک جواهر و روحانی مرتضی انصاری کمپانی کرد تا اینکه خویش به رده مرجعیت رسید. آقاضیاء عراقی و آقاحسین نجم آبادی نیز ازجمله شاگردان وی بودند. او اثراتی در مسئله‌های فقه، اصول فقه و رجال به کتابت مسجد غدیر بلوار معلم مشهد درآورد.

میرزا حسین خلیلی تهرانی نسبت به کارها سیاسی و اجتماعی کشور ایران با آلرژی ویژه مینگریست و در موردها زیاد به‌این مسایل برخورد نشانه می‌اعطا کرد. وی در برکنار امین السلطان (صدر اعظم وقت جمهوری اسلامی ایران) نقش داست و در جریان نهضت مشروطه، یار و همدم با آخوند خراسانی و ملا عبدالله مازندرانی عملکرد‌های فراوانی جاری ساختن بخشید. تنفیذ قانون اساسی ایران مشروطه و نبرد با استبداد محمدعلی پادشاه قاجار بعد از به توپ بستن مجلس ازجمله اقدامات وی در این مورد مسجد غدیر فلاحی مشهد بود.

میرزا حسین خلال اینکه شخصی صالح بود و تایم ها زیاد را در مسجد کوفه و مسجد سهله به عبادت میگذراند، به [[اخلاق خوب| خوش اخلاقی] ، خوش‌سخنی و رئوف بودن معروف بود. وی یک زائرسرا، دو مکتب علمیه و قنات در نجف تاسیس و برای مردم وقف کرد. میرزا حسین در شوال ۱۳۲۶ق در مسجد سهله درگذشت و پیکرش تا نجف تشییع و در آنجا، کنار مکتب‌ای که سازه گذارده بود مسجد بابا غدیر مشهد دفن شد.

به دنیا آمدن و تحصیلات
میرزا حسین، در سال ۱۲۳۰ق در قم [۱] یا این که نجف به دنیا آمد.[۲]

اساتید و مشایخ وی به این قرار میباشد:

پدرش حاج میرزا خلیل؛
برادرش حاج ملا علی تهرانی؛
محمد حسن نجفی (صاحب و مالک جواهر، متوفای ۱۲۶۶ق.)؛
روضه خوان مرتضی انصاری (متوفای ۱۲۸۱ق.)؛
مولی زین العابدین گلپایگانی؛(۱۲۰۹یا۱۲۱۸-۱۲۸۹ق.)
سيد اسد اللّه بيدآبادى‏؛
ملا محمد تقى گلپايگانى‏؛[۳]
میرزا خلیل از این اساتید خویش اذن ماجرا گرفت.[۴] بعد از آن در نجف به درس دادن فقه پرداخت. اشراف وی بر فروع شرعی و همینطور تسلطش در درس دادن، حمد گردیده و اورده شده که از آرای بلند و توان ذکر فوق‌العاده بهره مند مسجد بابا قدرت مشهد بوده میباشد.[۵]

مرجعیت
میرزا حسین خلیلی تهرانی، بعد از وفات روحانی محمدحسین کاظمی (۱۳۰۸ق.) و رحلت میرزای شیرازی (۱۳۱۲ق.)، از مراجع پیروی مجال خویش به شمار می‌آمد و مقلدانی در کشور ایران، هند، عراق و دیگر بلاد اسلام داشت.[۶]

شاگردان
در رینگ درس وی فقهای نامداری کمپانی می‌کرده‌اند. او شاگردان فراوانی تربیت کرد که از آن پاراگراف‌اند:

آقا ضیاء عراقی
آقاحسین نجم آبادی
سید علی حاکم طباطبایی
محمدباقر قائنی بیرجندی
سید میرزاآقا دولت آبادی
سید محمد لواسانی
مرتضی آشتیانی[۷]
نیز سيّد فخر الدّين قمى‏،[۸]آقابزرگ تهرانی،[۹] علی اکبر همدانی[۱۰]، محمد طالقانی[۱۱] و محمد حسین کشف کننده الغطاء[۱۲]، از وی اذن داستان گرفته‌اند.

دقت به کارها سیاسی و اجتماعی
اعتراض به سیاست‌های امین السلطان
خلیلی تهرانی نسبت به کارها سیاسی و اجتماعی کشور‌ایران حساس بود. او در ۱۳۲۱ق، در ادامه وضع و اوضاع نابسامان اقتصادی و اجتماعی کشور ایران و نارضایتی عموم از شغل های امین السلطان (صدراعظم ناصرالدین فرمان روا قاجار)، هم پا با آخوند ملامحمدکاظم خراسانی (متوفی ۱۳۲۹ق.) به علمای کشور‌ایران طومار نوشت و ناخشنودی خویش را از سیاست‌های خطا امین السلطان نماد اعطا کرد و حتی گفته‌اند که اورا تکفیر کرد. این اقدامات بسیار مؤثر به زمین خورد و موجب برکنار امین السلطان شد.[۱۳]

ملازمت با نهضت مشروطه
با شروع نهضت مشروطه، تهرانی همپا با محمدکاظم خراسانی و عبدالله مازندرانی (متوفی ۱۳۳۰ق.) از آن تامین کرد. این سه روضه خوان که بعداز وفات میرزای شیرازی مرجعیت شیعه ها را به ذمه داشتند و با تیتر مراجع ثلاث نجف شناخته می‌شدند، با طومار‌ها، پیام‌ها و ارشادهای خویش، سهم مهمی در برد نهضت مشروطه داشتند. غرض آن ها از این امان که از عمده‌ترین کارداران موفقیت انقلاب مشروطه دانسته گردیده، مراقبت مذهب اسلام و از در بین برداشتن حکومت استبداد و کوتاه کردن دست متجاوزان فرنگی آورده شده میباشد.[۱۴]

تنفیذ قانون اساسی ایران مشروطه
بعد از برد نهضت مشروطه و تأسیس مجلس شورا، قانون اساسی ایران برای ثبت نزد این سه بدن پیامبر شد و آن ها هم آن را تنفیذ کردند[۱۵] و بعد از آن با ارسال طومار‌ها و تلگرام‌های متوالی، به تقویت مجلس اقدام نمودند.[۱۶]

خط مش عقیدتی
احمد در عقاید سختگیر بود و با معارضان به شدت واکنش میکرد. او با غالیگری طاقت فرسا مخالف بوده و با غالیان جنگ می‌نموده است. در یک گزینه آورده شده که او به یونس بن عبدالرحمان، محدث و متکلم پر اسم و رسم امامی، بدگمان بود، ولی ابعاد به باعث خوابی که چشم بود، توبه کرد و از نظریه‌اش عدول نمود.[۱۴] نیز گفته‌اند که احمد از حسن بن دوستداشتنی داستان نمیکرد، به دلیل آنکه او در قصه ابن دوستداشتنی از ابوحمزه ثمالی شک وتردید داشت، البته نقل شده میباشد که احمد از این شک و تردید منصرف شد و قبل از مرگ از لحاظ خویش برگشت. کشی به گزارش نصر بن صباح، این حکایت را نقل کرده[۱۵] و نجاشی[۱۶] آن را به گزارش کشی آورده مسجد غدیر بلوار معلم مشهد میباشد.

با این وصف چنانکه فی مابین ورقه ها حدیث امامی چشم میگردد، احمد از ابن دوست داستنی بارها ماجرا نموده است. نیز چنانکه ابن غضائری اشاره کرده، احمد بن محمد بن عیسی، احمد بن محمد برقی، محدث دارای شهرت امامی را به منجر روایاتی که نقل می کرد، از قم خارج راند، ولی بعداز مدتی او‌را به قم بازگرداند و از او بهانه خواهی کرد و آن هنگام که برقی درگذشت، در تشییع پیکر وی با راز و پای عریان کمپانی کرد تا پشیمانی از کردۀ خود را نماد مسجد غدیر فلاحی مشهد دهد.[۱۷]

ابوسعید راحت بن زیاد آدمی نیز برای مثال اشخاصی بود که بوسیله احمد به باعث غلوی که بدان مجرم بود، از قم رانده شد.[۱۸] چنانکه در الضعفای منسوب به ابن غضائری آمده میباشد.[۱۹] دیگری محمد بن علی بن ابراهیم دارای شهرت به ابوسُمَینَه بود که هنگام ورود به قم، مدتی نزد احمد بن محمد بن عیسی خانه کرد و آن فرصت که تمایل وی به بزرگ نمایی پدیدار شد، بوسیله احمد از قم مسجد بابا غدیر مشهد رانده شد.[۲۰]

رؤیت آفریدگار
نوشته‌ی‌علمیٔ اساسی: رؤیت خداوند
روحانی صدوق[۲۱] تصریح کرده که احمد احادیثی دربارۀ رؤیت آفریدگار در النوادر ماجرا کرده بوده که ولی از نگرش ابن بابویه تمامی درست و در معنای آشنایی قلبی خدا میباشد و نباید آن روایات را در معنای رؤیت ظاهری و از روش دیده مسجد بابا قدرت مشهد دانست.

شاگردان
در بین راویان او می‌اقتدار بدین اسامی اشاره نمود:[۲۲]

سعد بن عبدالله اشعری
علی بن ابراهیم قمی
داوود بن کوره قمی
محمد بن یحیی عطار
احمد بن ادریس اشعری
محمد بن حسن صفار
عبدالله بن جعفر حمیری
حمید بن زیاد
منابع زیدی
احمد در بعضی منابع زیدی از مشایخ حسن بن علی ناصر اطروش، از ائمه زیدی پر اسم و رسم، شناخته گردیده‌است.[۲۳]

درگذشت
از تاریخ درگذشت احمد اطلاعی در چنگ وجود ندارد. فقط چنانکه از ابن غضائری بیان شده، احمد در طول درگذشت برقی (درگذشته ۲۷۴ یا این که ۲۸۰ق) زنده بوده میباشد.[۲۴]

اثر ها
مهمترین کتاب احمد بن محمد بن عیسی به عبارتی کتاب النوادر میباشد که از اثرها گزینه پشت گرمی امامیه بوده، و از منابع اساسی حدیثی آن ها میباشد.[۲۵] این کتاب بوسیله داوود ابن کوره قمی تهیه و تنظیم گردیده بوده میباشد.[۲۶]

کتابی با تیتر النوادر به احمد بن محمد بن عیسی منسوب میباشد که یک توشه به طور سنگی هم پا با کتاب فقه الرضا، و جدیداً در قم (۱۴۰۸ق) به چاپ رسیده میباشد. انتساب این کتاب به احمد محل شک میباشد و هیچ قرینه استواری در اینکه کتاب، بخشی از کتاب النوادر میباشد، نیست. گرچه می‌قدرت این کتاب را تألیف او به شمار آورد، البته گفت و گو از انتساب آن به حسین بن سعید اهوازی نیز قادر است به صورت دور از شوخی دنبال گردد؛ چه احمد بن محمد بن عیسی مهمترین راوی کتاب‌های حسین بن سعید بوده میباشد.[۲۷]

به هر روی، مجلسی در بحار الانوار[۲۸] از این ورژن خاطر کرده و انتساب تألیف آن را به حسین بن سعید و احمد بن محمد بن عیسی را گزینه دعوا قرار داده میباشد، گرچه انتساب آن را به حسین بن سعید به طور کارکشته تری مطرح نموده است.

در گفت و گو از این ورژن، آنچه می بایست آیتم اعتنا دور از شوخی قرار گیرد، آن میباشد که‌این ورژن ظاهراً با کتاب فقه الرضا مربوط بوده میباشد و چنانکه از هرجا آن پیداست، قسمت‌هایی از کتاب فقه الرضا با این ورژن آمیخته میباشد. این سؤال در بین میباشد که چرا این دو کتاب با یکدیگر لینک خوده و قسمت‌هایی از فقه الرضا در کتاب موسوم به النوادر شیوه یافته میباشد؟

از سایر کتاب‌های او می‌اقتدار به‌این‌ها اشاره داشت:

التوحید
فضل و ادب النبی (صلی الله علیه و آله)[۲۹]
المتعه [۳۰]
الناسخ و المنسوخ
الاظلة[۳۱]
الناسخ و المنسوخ
المسوخ[۳۲]
فضائل العرب[۳۳]
کتاب در حج[۳۴]
الطب الکبیر[۳۵]
الطب الصغیر[۳۶]
المکاسب[۳۷]
الملاحم[۳۸]