بهترین مرجع مسجد غدیر باباعلی مشهد

خواسته از این اصل در نرم افزار‏ى تربیتى، ساخت و رویش روحیه‏ى تعبد مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد در متربى میباشد، به نحوى که در وی حالتى حاکى از اطاعت متواضعانه در قبال دستورها الهى ساخت‌و‌ساز نماید. ثبات در هدف ها کلى و پیروى از ضوابط به یادماندنی الهى، انگیزش درونى ناشى از حضور خدا نزد شخص و استحصال آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد عزت نفس از روش پشت گرمی به پروردگار و استغناء درونى از دیگر افراد، رهایى از شم تنهایى و ... بعضى از دستاوردهاى تربیتى خدامحورى و تعبد مدارى‏اند. رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد
3. متربى‏محورى
یکى از شاخصه‏هاى اصلی در سنجش کارایى هر نظام تربیتى واحد سنجش واقع‏نگرى و تأکید آن بر متربّى میباشد. تربیت در صورتى که بر مدار نیازها و ویژگیهاى بشر باشد، نیازمند هیچ‏سی شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد رتکامل فشار و نادیده‏تصاحب کردن حقیقت‏هاى جانور در وی وجود ندارد. تربیتى که از وی استارت مى‏شود و در وی سیر مى‏نماید و به وی ختم مى‏خواهد شد. تربیت دینى در عین درحال حاضر که بشر را به سوى معبود سوق مى‏دهد، تأمین‏کننده‏ى نیازهاى اوست؛ شایان بیان میباشد که بینش تربیتى آیین درباره‏ى تعالى‏جویى بشر به سوى پروردگار، با اعتنا به توانایى‏ها و محدودیت‏هاى حکم دهنده بر وى تبیین مى‏خواهد شد و هیچ وقت فارغ آمادگی و آمادگى وی تکلیفى بر وی زور نمى‏گردد.
با تاییدِ اصل متربى‏محورى در یاددادن وتربیت، می بایست مواردى از قبیل رفق و مدارا، اعتنا به تفاوت‏هاى فردى، انجام راه‏هاى عقلانى، آزادى‏بشر و تدریجى بودن تربیت، آیتم دقت قرار گیرد.
4. زندگى محورى
از آنجایى که آیین ناظر بر همگی‏ى جوانب زندگى آدم میباشد و با نگرشى بالاتر از رفع نیازهاى موضعى و مادّى، جهت‏دهنده‏ى بسیارى از درخواست‏هاى بشر در فرآیند زندگى فردى و اجتماعى از نگاه انتخاب و طریق‏ى شغل و مسیر آن میباشد، تربیت بر شالوده اینگونه نگرشى نیازمند عدم انفکاک از متن زندگى میباشد. در چارچوب تربیت دینى، ترغیب به گوشه‏گیرى از اجتماع و تقویت روحیه‏ى مرتاضانه در شخص، امرى تماماً غیرمتعارف میباشد (مطهرى، ج2، ص241). به‌این‏نظر منزلت اجراى تربیت دینى و به عبارتى آزمایشگاه آن، متن زندگى و مراحل متداول آن میباشد. پوسته‏هاى تربیتى، مانند صداقت، ایثار، سپرده‏دارى، عدل و داد‏ورزى، قناعت، انفاق و... از مواردى تعیین مى‏خواهد شد که در مناسبات عادى زندگى جمعى مطرح و آیتم اعتنا میباشد؛ به این مضمون‌ که از رهگذر نیازهاى غریزى، مناسبات اجتماعى، تمایلات و میل‏هاى طبیعى و خلاصه هر آنچه در میدان جذب و دفع رفتارهاى عادى زندگى اجتماعى قرار مى‏گیرد، مبادرت به آیین‏ورزى و تربیت دینى مى‏گردد. آیاتى از قبیل: اعراف، 68؛ محمد، 31؛ انبیاء، 35؛ کهف، 7؛ آل عمران، 168 بر این مقاله دلالت دارا‌هستند.
تأکید بر رویش اجتماعى یکى از اساسی‏ترین دستاوردهاى این اصل میباشد.
5. فردمحورى
در تامل‏ى اسلامى همواره بشر تحت عنوان شخص و خیر تیم در مدار تربیت و اصلاح قرار مى‏گیرد. مفاهیم و اصطلاحاتى از قبیل تهذیب، تزکیه، یاد آوری، تأدیب و ... در تمدن اسلامى، از نوعى خط مش اصلاحى و تربیتى به شخص انسانى حکایت مى‏نماید؛ به این ترتیب، پدیده‏ى تربیت در فکر‏ى اسلامى راه و روش ورود خویش را به جامعه از روش مواجهه‏ى تربیتى با تک‏تک اشخاص آن هموار مى‏سازد. اصل فردمحورى به‌این معناست که:
1. آدم مسئول ایفا خود میباشد. قرآن در‌این خصوص مى‏فرماید: کُلُّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ رَهِینَةٌ؛ هر کسى در گرو دستاورد خود میباشد (مدثر، آیه‏ى 38)؛
2. هر شخص می بایست در مدار در اختیار گرفتن و پژوهش پروردگار و خیر دیگر دست اندرکاران (جامعه و...) باشد. به تعبیروتفسیر قرآن: وَ مَا یَلْفَظْ مِنْ قَوْلٍ اِلاّ لَدَیْهِ رَقِیبٌ عَتِیدٌ؛ و هیچ سخنى را نمى‏گوید مگر این‏که مراقبى مهیا نزد وی آن را ضبط مى‏نماید (ق، آیه‏ى 18)؛
3. بشر به تنهایى آیتم ارزیابى قرار مى‏گیرد. قرآن در‌این خصوص مى‏فرماید: وَلَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرادى کَمَا خَلَقْنکُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍ؛ و همانگونه که شمارا اول‏توشه آفریدیم، اینک نیز فقط به سوى ما آمده‏اید (مریم، آیه‏ى 94).
مهم‌ترین اثار در مراحل تربیت اسلامى از منظر فردیت عبارت‏اند از:
فردیت و مسئولیت:
فردیت ارتباط‏اى ناگسستنى دارای تعهد دارااست و مسئولیت فقط در بستر فردیت مفهوم و معنی مى‏یابد. در فکر‏ى اسلامى، آدم تحت عنوان شخص، مسئول کل اجرا خود میباشد: کُلُّ امْرِىٍ بِمَا کَسَبَ رَهینٌ؛ هر کسى در گرو دستاورد خود میباشد (طور، آیه‏ى 21)؛ یا این که در تعبیرى دیگر اورده شده میباشد که هر انسانى برایند سعى و تلاش خود میباشد: اَنْ لَیْسَ لِلاِنْسانِ اِلاّ مَا سَعى؛ و این‏که براى بشر جز نتایج عملکرد وی وجود ندارد (نجم، آیه‏ى 39) و خویش وی نیز او‌لین کسى میباشد که از فایده و ضرر اجرا خویش، منتفع مى‏گردد: فَمَنْ اِهْتَدى فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ظَلَّ فَاِنَّمَا یَضِلُّ عَلَیْهَا؛ پس هرکس هدایت گردد، به بهره خویش اوست، و هرکس بیراهه رود، صرفا به ضرر و زیان خودش منحرف مى‏خواهد شد» (زمر، آیه‏ى 41).
6. کار‏گرایى
بر هیچ کسى پوشیده وجود ندارد که آیین همواره بیش تر از آن‏که متعلق به حوزه‏ى آگاهى‏هاى آدم باشد ناظر بر موضع عملى وى میباشد. در‌حالتی که بر آگاهى نیز تأکید مى‏گردد، فقط به مراد منعکس شدن آن در حوزه‌‏ى انجام و خوی بشر میباشد؛ براین اساس آگاهى و معرفت دینى در صورتى متشخص شخص عجین مى‏گردد و در وی تأثیر مى‏گذارد که با فعالیت وى مقرون خواهد شد؛ از این‏رو، یک مربى چیره کسى میباشد که همواره با دقت به گنجایش و آمادگی متربى او‌را وادار به شغل نماید.
دوری از ذهن‏گرایى یکى از دستاوردهاى تربیتى اصل کار‏گرایى میباشد.
به‏خواسته پر‌نور‏شدن چگونگی تأثیرگذارى کار برروند تربیت‏دینى وجوانب آن، مى‏اقتدار گفت و گو‏را درقالب‏هاى زیر پى‏گیرى کرد:
فعالیت و معرفت
به صورت کلى آگاهى‏هاى آدم صرفا از روش تجربیات شناختى و انکشاف مقولات خارجى نتیجه ها نمى‏خواهد شد، بلکه از رهگذر آگاهى و فعالیت میباشد که تغییرات واقعى در خلق آدمى پدید مى‏آید. علاوه بر آنکه تأثیر کار بر شخص از دو جهت مثبت و منفى قابل ارزیابى میباشد. یا این که اَیُّهَا الَّذِینَ امَنُوا اِنْ تَتَّقُوا اللّهَ یَجْعَلْ لَکُمْ فُرْقانا؛ اى کسانى که ایمان آورده‏اید، در شرایطی که از پروردگار پروا دارید، براى شما وسیله‏اى جهت تمایز و تشخیص و جداگانه کردن حق از فسخ قرار مى‏دهد (انفال / 29). خلال این آیه 69 عنکبوت و 99 حج نیز بر این مقاله دلالت دارا‌هستند.
از طرف دیگر هر نوع فعالیت منافى با آئین مى‏تواند موجب کاستى در جانب شعور حقایق و کاهش اعتقاد و باور و تعهد براى شغل به آن باشد. حضرت على(ع) درین خصوص مى‏فرماید:
اَکْثَرُ مَصَارِعِ الْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطامِع (نهج‏البلاغه، حکمت 231)؛
بیش‏ترین جایگاهى که کوچک و عقل آدم در آن قربانى مى‏گردد، هنگامى میباشد که برق طمع مى‏درخشد.
کار و نیّت
نقش تربیتى کار دینى از روش نیت و علت قابل ارزیابى میباشد؛ براین اساس با دقت بدین‏که تأثیر شغل در تربیت مشروط به چگونگی آن میباشد و کار واپسین رینگ‏ى تحقق علت و نیت میباشد، نمى‏اقتدار دربین آن دو انفکاک قائل شد. خیر نیت فارغ از کار نیت واقعى میباشد و خیر کار سوای نیت قوی به تغییر‌و تحول بشر میباشد.
فعالیت و تست
شغلْ ابزارى براى آزمون و تست خویش و دیگر افراد میباشد. هر تعدادی نیت همواره حکم کننده بر کار میباشد، البته آنچه در بیرون ظهور مى‏نماید به عبارتی کار میباشد؛ از این رو، مى‏قدرت از روش فعالیت و تداوم آن به شرایط انگیزشى شخص نیز پى‏موفقیت؛ لذا فعالیت میزانى براى تست در فرایند تربیت، و ترازو سنجش پایدارى شخص مى‏باشد.
وَلَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَئىٍ مِنَ الْخَوْفِ والْجُوعَ و نَقْصٍ مِنَ الاَْمْوَالِ وَ الاَْنْفُسِ و الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرینَ؛ و به طبع شما‌را به چیزى از هراس و گرسنگى و کاهش در اموال و جان‏ها و تولید ها مى‏آزماییم و مژده ده شکیبایان را (بقره، آیه‏ى 155). همینطور آیاتى از قبیل: مائده، آیه‏ى 165؛ آل عمران، آیه‌ها 186 و 154؛ محمد، آیه‏ى 31؛ عنکبوت، آیه‏ى 2؛ انبیاء، آیه‏ى 35؛ تغابن، آیه‏ى 15 و انفال، آیه‏ى 28 نیز بر این مقاله دلالت دارا‌هستند.
7. اخلاق و رفتار‏مدارى
یکى از موادسازنده و هدف ها اصلی آئین، اخلاق و رفتار میباشد. هدف از کل معارف دینى و اجرا مناسک و شعایر، ساخت‌و‌ساز دگرگونی اخلاقى در آدم میباشد، به نحوى که در حالتی‌که موادسازنده معرفتى و عبادى در آیین نتوانند در حوزه‏ى اخلاقى تأثیر بگذارند به کمال خویش دست نیافته‏اند. هنگامى که به اسلام حیث مى‏افکنیم درمى‏یابیم که پافشارى و تأکید بر نهایت‏ها و فرجام‏هاى اخلاقى و عملى در پوسته زهدوتقوا، عبرت‏آموزى، شکرگزارى، ایمان و اعتقاد و باور، اخذ هدایت، عبادت الهى، نیل به رویش و رستگارى و... بیان‌کننده بها بى‏همتاى عنصر کردار فی مابین دیگر عنصرها میباشد؛ به این ترتیب مى‏قدرت وابسته تربیت دینى را به عبارتی تربیت اخلاقى دانست. رسول(ص) فرمود: اِنّى بُعِثْتُ ِلاُتَمِمَ مَشغلِمَ الاَخْلاق؛ همانا اینجانب براى بدون نقص کردن کرامت‏هاى اخلاقى مبعوث گردیده‏ام (بحارالانوار؛ ج16، ص210). مفاهیمى از قبیل برّ و نیکى، نه، دارای شهرت، احسان، عدل، اجتناب از بی عفتی، منکر و ظلم و... حاکى از راه اخلاق و رفتار به تربیت دینى میباشد. (برخى از نشانه‌ها دراین باره عبارت‏اند از: اعراف، 33 و 199؛ بقره، 78 و 195 و 263؛ آل عمران، 104 و 193 و 198؛ قصص، 77؛ هود، 71؛ مؤمنون، 96؛ اسراء، 53؛ بقره، 169 و 268؛ عنکبوت، 45 و انعام، 151).
قرآن حصول معرفت را فقط ابزارى براى نیل به دگرگونی اخلاق و رفتار مى‏داند؛ چه معرفت در سطح دنیا‏شناسى باشد و چه آگاهى از کارها غیب و چه معرفت از اتفاق ها تاریخى

خواسته از این اصل در نرم افزار‏ى تربیتى، ساخت و رویش روحیه‏ى تعبد مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد در متربى میباشد، به نحوى که در وی حالتى حاکى از اطاعت متواضعانه در قبال دستورها الهى ساخت‌و‌ساز نماید. ثبات در هدف ها کلى و پیروى از ضوابط به یادماندنی الهى، انگیزش درونى ناشى از حضور خدا نزد شخص و استحصال آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد عزت نفس از روش پشت گرمی به پروردگار و استغناء درونى از دیگر افراد، رهایى از شم تنهایى و ... بعضى از دستاوردهاى تربیتى خدامحورى و تعبد مدارى‏اند. رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد
3. متربى‏محورى
یکى از شاخصه‏هاى اصلی در سنجش کارایى هر نظام تربیتى واحد سنجش واقع‏نگرى و تأکید آن بر متربّى میباشد. تربیت در صورتى که بر مدار نیازها و ویژگیهاى بشر باشد، نیازمند هیچ‏سی شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد رتکامل فشار و نادیده‏تصاحب کردن حقیقت‏هاى جانور در وی وجود ندارد. تربیتى که از وی استارت مى‏شود و در وی سیر مى‏نماید و به وی ختم مى‏خواهد شد. تربیت دینى در عین درحال حاضر که بشر را به سوى معبود سوق مى‏دهد، تأمین‏کننده‏ى نیازهاى اوست؛ شایان بیان میباشد که بینش تربیتى آیین درباره‏ى تعالى‏جویى بشر به سوى پروردگار، با اعتنا به توانایى‏ها و محدودیت‏هاى حکم دهنده بر وى تبیین مى‏خواهد شد و هیچ وقت فارغ آمادگی و آمادگى وی تکلیفى بر وی زور نمى‏گردد.
با تاییدِ اصل متربى‏محورى در یاددادن وتربیت، می بایست مواردى از قبیل رفق و مدارا، اعتنا به تفاوت‏هاى فردى، انجام راه‏هاى عقلانى، آزادى‏بشر و تدریجى بودن تربیت، آیتم دقت قرار گیرد.
4. زندگى محورى
از آنجایى که آیین ناظر بر همگی‏ى جوانب زندگى آدم میباشد و با نگرشى بالاتر از رفع نیازهاى موضعى و مادّى، جهت‏دهنده‏ى بسیارى از درخواست‏هاى بشر در فرآیند زندگى فردى و اجتماعى از نگاه انتخاب و طریق‏ى شغل و مسیر آن میباشد، تربیت بر شالوده اینگونه نگرشى نیازمند عدم انفکاک از متن زندگى میباشد. در چارچوب تربیت دینى، ترغیب به گوشه‏گیرى از اجتماع و تقویت روحیه‏ى مرتاضانه در شخص، امرى تماماً غیرمتعارف میباشد (مطهرى، ج2، ص241). به‌این‏نظر منزلت اجراى تربیت دینى و به عبارتى آزمایشگاه آن، متن زندگى و مراحل متداول آن میباشد. پوسته‏هاى تربیتى، مانند صداقت، ایثار، سپرده‏دارى، عدل و داد‏ورزى، قناعت، انفاق و... از مواردى تعیین مى‏خواهد شد که در مناسبات عادى زندگى جمعى مطرح و آیتم اعتنا میباشد؛ به این مضمون‌ که از رهگذر نیازهاى غریزى، مناسبات اجتماعى، تمایلات و میل‏هاى طبیعى و خلاصه هر آنچه در میدان جذب و دفع رفتارهاى عادى زندگى اجتماعى قرار مى‏گیرد، مبادرت به آیین‏ورزى و تربیت دینى مى‏گردد. آیاتى از قبیل: اعراف، 68؛ محمد، 31؛ انبیاء، 35؛ کهف، 7؛ آل عمران، 168 بر این مقاله دلالت دارا‌هستند.
تأکید بر رویش اجتماعى یکى از اساسی‏ترین دستاوردهاى این اصل میباشد.
5. فردمحورى
در تامل‏ى اسلامى همواره بشر تحت عنوان شخص و خیر تیم در مدار تربیت و اصلاح قرار مى‏گیرد. مفاهیم و اصطلاحاتى از قبیل تهذیب، تزکیه، یاد آوری، تأدیب و ... در تمدن اسلامى، از نوعى خط مش اصلاحى و تربیتى به شخص انسانى حکایت مى‏نماید؛ به این ترتیب، پدیده‏ى تربیت در فکر‏ى اسلامى راه و روش ورود خویش را به جامعه از روش مواجهه‏ى تربیتى با تک‏تک اشخاص آن هموار مى‏سازد. اصل فردمحورى به‌این معناست که:
1. آدم مسئول ایفا خود میباشد. قرآن در‌این خصوص مى‏فرماید: کُلُّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ رَهِینَةٌ؛ هر کسى در گرو دستاورد خود میباشد (مدثر، آیه‏ى 38)؛
2. هر شخص می بایست در مدار در اختیار گرفتن و پژوهش پروردگار و خیر دیگر دست اندرکاران (جامعه و...) باشد. به تعبیروتفسیر قرآن: وَ مَا یَلْفَظْ مِنْ قَوْلٍ اِلاّ لَدَیْهِ رَقِیبٌ عَتِیدٌ؛ و هیچ سخنى را نمى‏گوید مگر این‏که مراقبى مهیا نزد وی آن را ضبط مى‏نماید (ق، آیه‏ى 18)؛
3. بشر به تنهایى آیتم ارزیابى قرار مى‏گیرد. قرآن در‌این خصوص مى‏فرماید: وَلَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرادى کَمَا خَلَقْنکُمْ اَوَّلَ مَرَّةٍ؛ و همانگونه که شمارا اول‏توشه آفریدیم، اینک نیز فقط به سوى ما آمده‏اید (مریم، آیه‏ى 94).
مهم‌ترین اثار در مراحل تربیت اسلامى از منظر فردیت عبارت‏اند از:
فردیت و مسئولیت:
فردیت ارتباط‏اى ناگسستنى دارای تعهد دارااست و مسئولیت فقط در بستر فردیت مفهوم و معنی مى‏یابد. در فکر‏ى اسلامى، آدم تحت عنوان شخص، مسئول کل اجرا خود میباشد: کُلُّ امْرِىٍ بِمَا کَسَبَ رَهینٌ؛ هر کسى در گرو دستاورد خود میباشد (طور، آیه‏ى 21)؛ یا این که در تعبیرى دیگر اورده شده میباشد که هر انسانى برایند سعى و تلاش خود میباشد: اَنْ لَیْسَ لِلاِنْسانِ اِلاّ مَا سَعى؛ و این‏که براى بشر جز نتایج عملکرد وی وجود ندارد (نجم، آیه‏ى 39) و خویش وی نیز او‌لین کسى میباشد که از فایده و ضرر اجرا خویش، منتفع مى‏گردد: فَمَنْ اِهْتَدى فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ظَلَّ فَاِنَّمَا یَضِلُّ عَلَیْهَا؛ پس هرکس هدایت گردد، به بهره خویش اوست، و هرکس بیراهه رود، صرفا به ضرر و زیان خودش منحرف مى‏خواهد شد» (زمر، آیه‏ى 41).
6. کار‏گرایى
بر هیچ کسى پوشیده وجود ندارد که آیین همواره بیش تر از آن‏که متعلق به حوزه‏ى آگاهى‏هاى آدم باشد ناظر بر موضع عملى وى میباشد. در‌حالتی که بر آگاهى نیز تأکید مى‏گردد، فقط به مراد منعکس شدن آن در حوزه‌‏ى انجام و خوی بشر میباشد؛ براین اساس آگاهى و معرفت دینى در صورتى متشخص شخص عجین مى‏گردد و در وی تأثیر مى‏گذارد که با فعالیت وى مقرون خواهد شد؛ از این‏رو، یک مربى چیره کسى میباشد که همواره با دقت به گنجایش و آمادگی متربى او‌را وادار به شغل نماید.
دوری از ذهن‏گرایى یکى از دستاوردهاى تربیتى اصل کار‏گرایى میباشد.
به‏خواسته پر‌نور‏شدن چگونگی تأثیرگذارى کار برروند تربیت‏دینى وجوانب آن، مى‏اقتدار گفت و گو‏را درقالب‏هاى زیر پى‏گیرى کرد:
فعالیت و معرفت
به صورت کلى آگاهى‏هاى آدم صرفا از روش تجربیات شناختى و انکشاف مقولات خارجى نتیجه ها نمى‏خواهد شد، بلکه از رهگذر آگاهى و فعالیت میباشد که تغییرات واقعى در خلق آدمى پدید مى‏آید. علاوه بر آنکه تأثیر کار بر شخص از دو جهت مثبت و منفى قابل ارزیابى میباشد. یا این که اَیُّهَا الَّذِینَ امَنُوا اِنْ تَتَّقُوا اللّهَ یَجْعَلْ لَکُمْ فُرْقانا؛ اى کسانى که ایمان آورده‏اید، در شرایطی که از پروردگار پروا دارید، براى شما وسیله‏اى جهت تمایز و تشخیص و جداگانه کردن حق از فسخ قرار مى‏دهد (انفال / 29). خلال این آیه 69 عنکبوت و 99 حج نیز بر این مقاله دلالت دارا‌هستند.
از طرف دیگر هر نوع فعالیت منافى با آئین مى‏تواند موجب کاستى در جانب شعور حقایق و کاهش اعتقاد و باور و تعهد براى شغل به آن باشد. حضرت على(ع) درین خصوص مى‏فرماید:
اَکْثَرُ مَصَارِعِ الْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطامِع (نهج‏البلاغه، حکمت 231)؛
بیش‏ترین جایگاهى که کوچک و عقل آدم در آن قربانى مى‏گردد، هنگامى میباشد که برق طمع مى‏درخشد.
کار و نیّت
نقش تربیتى کار دینى از روش نیت و علت قابل ارزیابى میباشد؛ براین اساس با دقت بدین‏که تأثیر شغل در تربیت مشروط به چگونگی آن میباشد و کار واپسین رینگ‏ى تحقق علت و نیت میباشد، نمى‏اقتدار دربین آن دو انفکاک قائل شد. خیر نیت فارغ از کار نیت واقعى میباشد و خیر کار سوای نیت قوی به تغییر‌و تحول بشر میباشد.
فعالیت و تست
شغلْ ابزارى براى آزمون و تست خویش و دیگر افراد میباشد. هر تعدادی نیت همواره حکم کننده بر کار میباشد، البته آنچه در بیرون ظهور مى‏نماید به عبارتی کار میباشد؛ از این رو، مى‏قدرت از روش فعالیت و تداوم آن به شرایط انگیزشى شخص نیز پى‏موفقیت؛ لذا فعالیت میزانى براى تست در فرایند تربیت، و ترازو سنجش پایدارى شخص مى‏باشد.
وَلَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَئىٍ مِنَ الْخَوْفِ والْجُوعَ و نَقْصٍ مِنَ الاَْمْوَالِ وَ الاَْنْفُسِ و الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرینَ؛ و به طبع شما‌را به چیزى از هراس و گرسنگى و کاهش در اموال و جان‏ها و تولید ها مى‏آزماییم و مژده ده شکیبایان را (بقره، آیه‏ى 155). همینطور آیاتى از قبیل: مائده، آیه‏ى 165؛ آل عمران، آیه‌ها 186 و 154؛ محمد، آیه‏ى 31؛ عنکبوت، آیه‏ى 2؛ انبیاء، آیه‏ى 35؛ تغابن، آیه‏ى 15 و انفال، آیه‏ى 28 نیز بر این مقاله دلالت دارا‌هستند.
7. اخلاق و رفتار‏مدارى
یکى از موادسازنده و هدف ها اصلی آئین، اخلاق و رفتار میباشد. هدف از کل معارف دینى و اجرا مناسک و شعایر، ساخت‌و‌ساز دگرگونی اخلاقى در آدم میباشد، به نحوى که در حالتی‌که موادسازنده معرفتى و عبادى در آیین نتوانند در حوزه‏ى اخلاقى تأثیر بگذارند به کمال خویش دست نیافته‏اند. هنگامى که به اسلام حیث مى‏افکنیم درمى‏یابیم که پافشارى و تأکید بر نهایت‏ها و فرجام‏هاى اخلاقى و عملى در پوسته زهدوتقوا، عبرت‏آموزى، شکرگزارى، ایمان و اعتقاد و باور، اخذ هدایت، عبادت الهى، نیل به رویش و رستگارى و... بیان‌کننده بها بى‏همتاى عنصر کردار فی مابین دیگر عنصرها میباشد؛ به این ترتیب مى‏قدرت وابسته تربیت دینى را به عبارتی تربیت اخلاقى دانست. رسول(ص) فرمود: اِنّى بُعِثْتُ ِلاُتَمِمَ مَشغلِمَ الاَخْلاق؛ همانا اینجانب براى بدون نقص کردن کرامت‏هاى اخلاقى مبعوث گردیده‏ام (بحارالانوار؛ ج16، ص210). مفاهیمى از قبیل برّ و نیکى، نه، دارای شهرت، احسان، عدل، اجتناب از بی عفتی، منکر و ظلم و... حاکى از راه اخلاق و رفتار به تربیت دینى میباشد. (برخى از نشانه‌ها دراین باره عبارت‏اند از: اعراف، 33 و 199؛ بقره، 78 و 195 و 263؛ آل عمران، 104 و 193 و 198؛ قصص، 77؛ هود، 71؛ مؤمنون، 96؛ اسراء، 53؛ بقره، 169 و 268؛ عنکبوت، 45 و انعام، 151).
قرآن حصول معرفت را فقط ابزارى براى نیل به دگرگونی اخلاق و رفتار مى‏داند؛ چه معرفت در سطح دنیا‏شناسى باشد و چه آگاهى از کارها غیب و چه معرفت از اتفاق ها تاریخى