سایر افراد. رابطه ها شخصی اساس و پایه باهمستان میباشد. زمانی که مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد با مجالهای ذهنتدبیر برای اخلاق روابطی عمیق و متعدد سروکار پیدا می کنیم، سهل و آسانخیس میاقتدار ناهمسانیها را آشنایی و آنان را به فهم و تفاهم مجاورت کرد. ارتباط ها ذهنآگاهانه با سایر افراد فضای امنی به وجود می آورد که در آن مهارت گوش دادن تقویت میگردد و ناسازگاریها معلوم گردیده و حل و فصل می گردند. به واسطه این تعاملات، آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد عموم به جستجو در باورها و قیمتهای خودآگاهی جمعی روی میاورند یا این که آن ها را کشف مینمایند. ارتباط ها فردی ما این توان را دارااست که مارا به ژرفنای خودآگاهی جمعی مجاورتخیس نماید. متاسفانه، همین رابطه ها توان آن را دارا هستند مارا به طلاق و تبدیل شدن به مجموعههای مخالف هم بکشاند. رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد البته به امان ساخت باهمستانی ذهنمطلع می توانیم اقتدار قیمتهای مقبول هر تیم را مهار کنیم و علاوه بر به رسمیت شناختن اقتدار دستورکارهای شخصی، آن را به دستکم برسانیم.
آفریدگان. تمامی تعاملهای ما ارتباطای میباشد، حتی تعاملهایی که با دیگر بشرها نباشد؛ مثلا رابطه ها ما با همگی جان داران، گیاهان، جانوران، اشیای طبیعی و هر چیزی که آدمها اخلاق و رفتار کردهاند. به کارگیری از منابع دنیوی مو جود در باهمستان هم دراین مقوله از ارتباط ها میگنجد. بعضا از این رابطه ها متکی به ساختارهای عینی و ملموس و منابع دنیوی میباشند – به عبارت دیگر آجروگل بیرونی باهمستان. از سوی دیگر، این که به چه شکل قیمتها شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد و نگرش یک شخص با غرض، دیدگاه و قیمتهای سازمان تداخل پیدا مینماید علامت دهنده ارتباطای غیرقابلوصف با کائنات میباشد. این مورد در زمینهی به اشتراک گذاشتن ذهنآگاهانه مهارتها و استعدادهای خویش با باهمستان نیز درستگو میباشد.
خصوصیتهای مهم آفریننده باهمستان ذهنبا خبر
۱. گوش دادن ذهنمطلع
میان خصوصیتهای مناسب یک خالق باهمستان ذهنباخبر، اولی و مهمترین خصوصیت بضاعت و توان در گوش فرا دادن میباشد. در ساختن باهمستان، مهارت گوش دادن ضروری میباشد. به مکان آن که هویدا فرض کنیم که آنچه را دیگری میگوید، میفهمیم و یا این که به مکان آن که با معدوددقتی یا این که جستهوگریخته به حرفهایش گوش دهیم، می بایست با دقت بی نقص به وی گوش بسپاریم. لازمه این نوع گوش دادن، ضمن داشتن برخی مختصات دیگر، خشوع و آلرژی میباشد. ما می بایست این را بدانیم که کلیه جوابها را نمیدانیم – بلکه برعکس، مهیاایم جوابهایی را که دیگری پیش روی ما مینهد، بشنویم.
گوش دادن با مجموع وجود، یا این که سراپا گوش شدن، یک تمرین ذهنآگاهانه میباشد که در آن ما از تمامی حواس خویش یاری میگیریم تا چیزی را که میشنویم ادراک کنیم. ممکن میباشد که با گوش دادن به واژه و کلمهها به فیضای برسیم، البته با تمرکز کردن به عکس العمل تنانیمان به سودای دیگر برسیم. زمانی با آحاد وجود گوش میسپاریم، خویش را تماما در طی درحال حاضر قرار میدهیم و در قبال آنچه روی می دهد حضور بدون نقص داریم.
غالبا پرسیدن این پرسش که «مراد شما چیست؟» و گوش دادن ظریف با حواس بی نقص به روشنی و فهم و شعور خوب سبب ساز می گردد. اذعان میکنیم که لغات ممکن میباشد خنثی باشند، البته عکس العمل ما به آنها بیطرفانه وجود ندارد. هنگامی بهاین ادراک عمیقخیس برسیم، رفتارمان کمتر واکنشی و بیشتر مسئولانه می گردد. بنابراین عالی قادر خواهیم بود موضوع تولید مانع ها در باطن باهمستان را برچینیم یا این که از بروز آن دوری کنیم. به امداد شیوه گوش دادن با کل حواس، پلهایی چهت نیل به تفاهم و شمولگرایی می سازیم و همگان قابلیت و امکان شرکت کردن مییابند.
تکگویی درونی ما
یک کدام از دیگر از کارداران تاثیرگذار بر نحوه گوش دادن، تکگویی درونی ماست. این تکگویی بیوقفه در ذهن ما، پیوسته راجع به هر چیز که در پیرامون ما روی می دهد، تفسیر به خوردمان میدهد. اگرچه این تفسیر بر مبنای حقیقت وجود ماست، الزاما حقیقت جمعی را منعکس نمینماید. در شرایطیکه از داوریهای و پیشفرضهای پنهان در کنه آن با خبر نباشیم، ممکن میباشد بر آنچه که در سخنان دیگری میشنویم اثر بگذارد و قابلیت و امکان داراست که در قبال این پروسه خلاقانه حایل ساخت و ساز نماید.
البته زمانی که از تکگویی درونی خویش مطلع باشیم، رودرروی اثر منفی و ناخودآگاهانه آن میایستیم. به عنوان مثال، ممکن میباشد که به یک اظهارنظر واکنشی غریزی علامت دهیم، ولی این را ادراک می کنیم که برخورد ما هیچ ربطی به آنچه دیگری می گوید، ندارد. به مکان آن که خشن یا این که منتقد باشیم، با بیطرفی سخنان اورا میشنویم و به مکان آن که در جواب تنها مطابق داوریها و باورهای خویش کار کنیم، بهاهای بزرگتر جمعی را در لحاظ میگیریم و به فراخور آن ها برخورد نشانه می دهیم.
زمانی از آن داوریها با خبر باشیم می توانیم که یا این که آنهارا نادیده بگیریم و یا این که با استعمال از آنان سوالهایی مطرح کنیم که مستمع را به درنگ وادارد. هنگامی ذهنآگاهانه از تکگویی درونی خویش مطلع باشیم اقتدار این را داریم که فارغ از تامین فعالیت کنیم. زمانی با مجموع حواس خویش گوش بدهیم، به مشاهدهگرانی بیطرف تبدیل میشویم. این وضعیت دروازه ورود به خودآگاهی جمعی و شغل ذهنآگاهانه در خط مش ساختن باهمستان میباشد.
وقتی برای پندار ذهنآگاهانه
از خویش بپرسید که «هرکدام از موردها پایین چهگونه بر ادراک و داوریهای اینجانب تاثیر میگذارد و اذن نمیدهد که به شکلی مفید و ذهنآگاهانه در باهمستان خویش با بقیه افراد رابطه برقرار کنم؟»
انتظارات و باورهایم
ضعفهای ادراکی مشاهده گردیده اینجانب
تجربیاتهایم در پیشین
بینشهای کنونیام
به واسطه ذهندانایی، ما لباس مشاهدهگر بیطرف را میپوشیم و در ساختن باهمستان نقشی موثرتر جاری ساختن میکنیم.
۲. رابطه ذهنآگاهانه
تا بدین مرحله بر چیزی تاکید داشتهایم که احتمالا مهمترین جنبه رابطه ذهنآگاهانه میباشد – گوش دادن به اعلامکردوگوی بیرونی خویش با سایر افراد، علاوه بر اعتنا به تکگویی درونی خویش. این محور و پایه رابطه ذهنآگاهانه میباشد. البته برای اظهار کردوگویی تاثیرگذار و ظریف چه چیز دیگر مورد نیاز میباشد؟ سه ادله: ادراک پرنور، جواب و عکس العمل مهرورزانه.
بعد از آن که شخصی کلام خویش را به نقطه پایان می رساند، مستمع ذهنبا خبر دمی خموشی مینماید. درین هنگام مستمع اطلاعاتی را که اخذ کرده و هر نوع واکنشی که به آن داراست را، مدل و هنگفت مینماید. ادراک پرنور در حین این خموشی به دست میاید. این زمان، هر نوع تشویش احتمالی ناشی از تعامل را آهسته مینماید و قابلیت و امکان ذکر پاسخی مهرورزانه را آماده میسازد. (لطفا دقت نمائید کهاین لحظه بی صدا کوتاه میباشد- معمولا بیش تر از ۱۵ تا ۳۰ ثانیه وجود ندارد.)
سرنوشت این که مستمع به آنچه شنیده گردیده جواب میدهد. به حافظه داشته باشید که در طی مرحله جواب، جوابدهنده خلال حرف بیان کردن بهاین دقت داراست که سخنان و حرکاتش با چه واکنشی روبهرو می گردد. مستمع سوای حفاظت و مهرورزانه صحبت می گوید و مراقب میباشد که درباره عکس العملهای دیگری قضاوت نکند یا این که از سخنان وی/آنان نگهبانی نکند.
خلاصه صحبت این که رابطه ذهنمطلع نوعی شراکت در بین عده ای میباشد که:
هنگامی دیگری حرف میگوید با تمرکز به وی گوش مینمایند.
بعد از اتمام صحبت طرف مقابل شعور روشنی از شنیدهها دارا هستند و پاسخی را ذکر مینمایند.
با ناز و نوازش جواب می دهند.
در شکل نیاز همین پروسه تکرار می شود.
سایر افراد. رابطه ها شخصی اساس و پایه باهمستان میباشد. زمانی که مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد با مجالهای ذهنتدبیر برای اخلاق روابطی عمیق و متعدد سروکار پیدا می کنیم، سهل و آسانخیس میاقتدار ناهمسانیها را آشنایی و آنان را به فهم و تفاهم مجاورت کرد. ارتباط ها ذهنآگاهانه با سایر افراد فضای امنی به وجود می آورد که در آن مهارت گوش دادن تقویت میگردد و ناسازگاریها معلوم گردیده و حل و فصل می گردند. به واسطه این تعاملات، آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد عموم به جستجو در باورها و قیمتهای خودآگاهی جمعی روی میاورند یا این که آن ها را کشف مینمایند. ارتباط ها فردی ما این توان را دارااست که مارا به ژرفنای خودآگاهی جمعی مجاورتخیس نماید. متاسفانه، همین رابطه ها توان آن را دارا هستند مارا به طلاق و تبدیل شدن به مجموعههای مخالف هم بکشاند. رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد البته به امان ساخت باهمستانی ذهنمطلع می توانیم اقتدار قیمتهای مقبول هر تیم را مهار کنیم و علاوه بر به رسمیت شناختن اقتدار دستورکارهای شخصی، آن را به دستکم برسانیم.
آفریدگان. تمامی تعاملهای ما ارتباطای میباشد، حتی تعاملهایی که با دیگر بشرها نباشد؛ مثلا رابطه ها ما با همگی جان داران، گیاهان، جانوران، اشیای طبیعی و هر چیزی که آدمها اخلاق و رفتار کردهاند. به کارگیری از منابع دنیوی مو جود در باهمستان هم دراین مقوله از ارتباط ها میگنجد. بعضا از این رابطه ها متکی به ساختارهای عینی و ملموس و منابع دنیوی میباشند – به عبارت دیگر آجروگل بیرونی باهمستان. از سوی دیگر، این که به چه شکل قیمتها شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد و نگرش یک شخص با غرض، دیدگاه و قیمتهای سازمان تداخل پیدا مینماید علامت دهنده ارتباطای غیرقابلوصف با کائنات میباشد. این مورد در زمینهی به اشتراک گذاشتن ذهنآگاهانه مهارتها و استعدادهای خویش با باهمستان نیز درستگو میباشد.
خصوصیتهای مهم آفریننده باهمستان ذهنبا خبر
۱. گوش دادن ذهنمطلع
میان خصوصیتهای مناسب یک خالق باهمستان ذهنباخبر، اولی و مهمترین خصوصیت بضاعت و توان در گوش فرا دادن میباشد. در ساختن باهمستان، مهارت گوش دادن ضروری میباشد. به مکان آن که هویدا فرض کنیم که آنچه را دیگری میگوید، میفهمیم و یا این که به مکان آن که با معدوددقتی یا این که جستهوگریخته به حرفهایش گوش دهیم، می بایست با دقت بی نقص به وی گوش بسپاریم. لازمه این نوع گوش دادن، ضمن داشتن برخی مختصات دیگر، خشوع و آلرژی میباشد. ما می بایست این را بدانیم که کلیه جوابها را نمیدانیم – بلکه برعکس، مهیاایم جوابهایی را که دیگری پیش روی ما مینهد، بشنویم.
گوش دادن با مجموع وجود، یا این که سراپا گوش شدن، یک تمرین ذهنآگاهانه میباشد که در آن ما از تمامی حواس خویش یاری میگیریم تا چیزی را که میشنویم ادراک کنیم. ممکن میباشد که با گوش دادن به واژه و کلمهها به فیضای برسیم، البته با تمرکز کردن به عکس العمل تنانیمان به سودای دیگر برسیم. زمانی با آحاد وجود گوش میسپاریم، خویش را تماما در طی درحال حاضر قرار میدهیم و در قبال آنچه روی می دهد حضور بدون نقص داریم.
غالبا پرسیدن این پرسش که «مراد شما چیست؟» و گوش دادن ظریف با حواس بی نقص به روشنی و فهم و شعور خوب سبب ساز می گردد. اذعان میکنیم که لغات ممکن میباشد خنثی باشند، البته عکس العمل ما به آنها بیطرفانه وجود ندارد. هنگامی بهاین ادراک عمیقخیس برسیم، رفتارمان کمتر واکنشی و بیشتر مسئولانه می گردد. بنابراین عالی قادر خواهیم بود موضوع تولید مانع ها در باطن باهمستان را برچینیم یا این که از بروز آن دوری کنیم. به امداد شیوه گوش دادن با کل حواس، پلهایی چهت نیل به تفاهم و شمولگرایی می سازیم و همگان قابلیت و امکان شرکت کردن مییابند.
تکگویی درونی ما
یک کدام از دیگر از کارداران تاثیرگذار بر نحوه گوش دادن، تکگویی درونی ماست. این تکگویی بیوقفه در ذهن ما، پیوسته راجع به هر چیز که در پیرامون ما روی می دهد، تفسیر به خوردمان میدهد. اگرچه این تفسیر بر مبنای حقیقت وجود ماست، الزاما حقیقت جمعی را منعکس نمینماید. در شرایطیکه از داوریهای و پیشفرضهای پنهان در کنه آن با خبر نباشیم، ممکن میباشد بر آنچه که در سخنان دیگری میشنویم اثر بگذارد و قابلیت و امکان داراست که در قبال این پروسه خلاقانه حایل ساخت و ساز نماید.
البته زمانی که از تکگویی درونی خویش مطلع باشیم، رودرروی اثر منفی و ناخودآگاهانه آن میایستیم. به عنوان مثال، ممکن میباشد که به یک اظهارنظر واکنشی غریزی علامت دهیم، ولی این را ادراک می کنیم که برخورد ما هیچ ربطی به آنچه دیگری می گوید، ندارد. به مکان آن که خشن یا این که منتقد باشیم، با بیطرفی سخنان اورا میشنویم و به مکان آن که در جواب تنها مطابق داوریها و باورهای خویش کار کنیم، بهاهای بزرگتر جمعی را در لحاظ میگیریم و به فراخور آن ها برخورد نشانه می دهیم.
زمانی از آن داوریها با خبر باشیم می توانیم که یا این که آنهارا نادیده بگیریم و یا این که با استعمال از آنان سوالهایی مطرح کنیم که مستمع را به درنگ وادارد. هنگامی ذهنآگاهانه از تکگویی درونی خویش مطلع باشیم اقتدار این را داریم که فارغ از تامین فعالیت کنیم. زمانی با مجموع حواس خویش گوش بدهیم، به مشاهدهگرانی بیطرف تبدیل میشویم. این وضعیت دروازه ورود به خودآگاهی جمعی و شغل ذهنآگاهانه در خط مش ساختن باهمستان میباشد.
وقتی برای پندار ذهنآگاهانه
از خویش بپرسید که «هرکدام از موردها پایین چهگونه بر ادراک و داوریهای اینجانب تاثیر میگذارد و اذن نمیدهد که به شکلی مفید و ذهنآگاهانه در باهمستان خویش با بقیه افراد رابطه برقرار کنم؟»
انتظارات و باورهایم
ضعفهای ادراکی مشاهده گردیده اینجانب
تجربیاتهایم در پیشین
بینشهای کنونیام
به واسطه ذهندانایی، ما لباس مشاهدهگر بیطرف را میپوشیم و در ساختن باهمستان نقشی موثرتر جاری ساختن میکنیم.
۲. رابطه ذهنآگاهانه
تا بدین مرحله بر چیزی تاکید داشتهایم که احتمالا مهمترین جنبه رابطه ذهنآگاهانه میباشد – گوش دادن به اعلامکردوگوی بیرونی خویش با سایر افراد، علاوه بر اعتنا به تکگویی درونی خویش. این محور و پایه رابطه ذهنآگاهانه میباشد. البته برای اظهار کردوگویی تاثیرگذار و ظریف چه چیز دیگر مورد نیاز میباشد؟ سه ادله: ادراک پرنور، جواب و عکس العمل مهرورزانه.
بعد از آن که شخصی کلام خویش را به نقطه پایان می رساند، مستمع ذهنبا خبر دمی خموشی مینماید. درین هنگام مستمع اطلاعاتی را که اخذ کرده و هر نوع واکنشی که به آن داراست را، مدل و هنگفت مینماید. ادراک پرنور در حین این خموشی به دست میاید. این زمان، هر نوع تشویش احتمالی ناشی از تعامل را آهسته مینماید و قابلیت و امکان ذکر پاسخی مهرورزانه را آماده میسازد. (لطفا دقت نمائید کهاین لحظه بی صدا کوتاه میباشد- معمولا بیش تر از ۱۵ تا ۳۰ ثانیه وجود ندارد.)
سرنوشت این که مستمع به آنچه شنیده گردیده جواب میدهد. به حافظه داشته باشید که در طی مرحله جواب، جوابدهنده خلال حرف بیان کردن بهاین دقت داراست که سخنان و حرکاتش با چه واکنشی روبهرو می گردد. مستمع سوای حفاظت و مهرورزانه صحبت می گوید و مراقب میباشد که درباره عکس العملهای دیگری قضاوت نکند یا این که از سخنان وی/آنان نگهبانی نکند.
خلاصه صحبت این که رابطه ذهنمطلع نوعی شراکت در بین عده ای میباشد که:
هنگامی دیگری حرف میگوید با تمرکز به وی گوش مینمایند.
بعد از اتمام صحبت طرف مقابل شعور روشنی از شنیدهها دارا هستند و پاسخی را ذکر مینمایند.
با ناز و نوازش جواب می دهند.
در شکل نیاز همین پروسه تکرار می شود.
نقش مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد در پیشگیری از آسیبهای اجتماعی